Ik kies Elena

IkKiesElena_COV_DEF_edited.jpg

Vertaling: Callas Nijskens
Paperback met flappen, 130 blz

ISBN 9789083018348

Open Archief #2
€ 18,99

15 jaar jong en op weg om een Olympisch turnster te worden, werd Lucia Osborne-Crowley op brute wijze verkracht tijdens een avondje uit. De verwondingen die ze die avond opliep, beëindigde haar turn carrière en zorgde uiteindelijk voor een leven lang chronische ziekten, waarvan medische professionals nu denken dat het wordt veroorzaakt door onbehandeld trauma.

In een briljant onderzocht en diep rakend essay, nodigt Osborne-Crowley de lezer uit om mee te gaan op haar tien jaar lange reis van trauma, door herinnering, naar herstel; van de onmiddellijke nasleep van de aanval, naar jaren van verkeerde diagnoses en de troost en kracht die ze vindt in schrijvers als Elena Ferrante.
Het onderzoek van de auteur onthult diepe maatschappelijke tekortkomingen op het gebied van  gelijke rechten, justitie, onderwijs en gezondheidszorg. Een essentiële bijdrage in de  literatuur over mishandeling en trauma binnen het #metoo-domein. 'Ik kies Elena' stelt dat alleen door middel van wezenlijk begrip en kennis  we kunnen beginnen met het aanpakken van de -zichzelf in standhoudende cyclus van seksueel geweld.

lucia z w.jpeg

Fragment uit Ik kies Elena

Ik hoor zo veel verhalen over hoe het is om die vrouw te zijn. Ik ben die vrouw geweest, keer op keer op keer: in een taxi onderweg naar huis van het ziekenhuis, met een pijn die ik fysiek niet kan verdragen zonder te schreeuwen, met trillende benen, zonder te kunnen bewegen, terwijl ik net te horen heb gekregen dat er helemaal niets mis met me is.

Hoe is het mogelijk?

Er bestaat ook een wijdverspreid idee dat vrouwen vaker naar de dokter gaan met minder ernstige klachten dan mannen en daardoor, op het moment dat ze wel naar de dokter gaan, minder serieus genomen worden. Maar een verslag van het Institute of Medicine uit 2011 laat zien dat vrouwen en mannen allebei net zo vaak naar een arts stappen met pijngerelateerde aandoeningen; we weten tegenwoordig ook, tegen de heersende gedachte in, dat vrouwen juist een hogere tolerantie hebben voor pijn dan mannen. Dit bewijs druist in tegen diepgewortelde aannames over vrouwelijke kwetsbaarheid en gevoeligheid – onderzoek wijst uit dat pijn van vrouwen vaker wordt gezien als ‘hysterisch’ of ‘overdreven’ – en tegen de bijkomende aannames over het mannelijk stoïcisme. Elk van deze onderzoeken bevestigt, tot in akelig detail, mijn ervaring met artsen in de tien jaar dat ik op jacht was naar een oplossing voor mijn lijden.

Toen ik eenmaal op de hoogte was van deze normen, vulde ik een uitgebreid juridisch document in waarmee je als patiënt toegang krijgt tot je complete ziekenhuisdossier. Ik haalde de dikke stapel medische dossiers op met bijen in mijn keel. Ik zag hoeveel ziekenhuisopnames ze vertegenwoordigden, hoeveel uren wachten op de eerste hulp op niets en niemand, het complete gebrek aan waardigheid, en ik kroop ineen.

 © Uitgeverij HetMoet 2019-2020