Ik kies Elena

WhatsApp Image 2020-09-10 at 12.02.21.jp

Vertaling: Callas Nijskens
Hardback met stofomslag
168 blz

Open Archief #2
€ 20,99

ISBN 9789083018348

Op haar vijftiende turnde Lucia Osborne-Crowley elke dag urenlang om op de Olympische Spelen uit te kunnen komen, totdat ze tijdens een avondje uit op brute wijze werd verkracht. De verwondingen die ze daarbij opliep maakten in één klap een eind aan haar sportieve carrière. Ze kreeg verschillende chronische ziektes – ziektes die volgens medisch onderzoekers mogelijk hun oorsprong in onbehandelde trauma’s vinden.

In dit diepgravende en aangrijpende essay neemt de schrijfster de lezer mee op haar tienjarige reis van de verkrachting en de herinnering daaraan naar herstel, troost en kracht, die ze dankzij vriendschappen, deskundig advies en het werk van schrijvers als Elena Ferrante en Rupi Kaur hervond.


Haar onderzoek onthult systematische tekortkomingen op het gebied van gelijke rechten, onderwijs en gezondheidszorg en ontsluit wetenschappelijke inzichten over de invloed van trauma’s op lichaam en geest.

In Ik kies Elena wordt gesteld dat we pas kunnen beginnen met de aanpak van de zichzelf in stand houdende cyclus van seksueel geweld, als we het doorbreken van de stilte gepaard laten gaan met kennis en wezenlijk begrip.

Ik kies Elena is een essentiële bijdrage aan het #metoo-debat.

lucia z w.jpeg

Fragment uit Ik kies Elena

 

Ongeveer twee jaar na de verkrachting werd ik geveld door een ondraaglijke pijn in mijn buik, zo hevig dat ik ervan moest overgeven. Ik begon overal te bloeden. Er stroomde bloed langs mijn benen en het vormde een plas rond mijn voeten. Ik viel flauw. Vanaf dat moment drong zich steeds onvrijwillig het beeld aan me op van een mes dat in mijn vagina werd gestoten. Traumawetenschappers noemen dit een ‘sensorische herbeleving’: mijn lichaam probeert zich te herinneren hoe de verkrachting aanvoelde, maar omdat de herinnering zelf is weggedrukt, bedenken de hersenen een alternatieve herinnering om het gevoel te duiden. Voor zo ver ik weet, heeft mijn belager nooit echt zijn mes in me gestoken, maar dit is hoe mijn lichaam het gevoel interpreteerde dat mijn geest weigerde te herkennen.


    Dit gebeurt vlak voordat er echte fragmenten van de herinnering terugkomen in het bewustzijn. Het is een teken dat de herinnering je op de hielen zit en je probeert in te halen. Ik bleef rennen, rende harder, weg van hem, van de herinnering, van de pijn. Maar het mocht niet baten. Ik begon nachtmerries te krijgen over de verkrachting, in kleine fragmenten, en dan schreeuwde en beefde ik wanneer ik wakker werd en schaamde ik me dat ik hem weer in mijn hoofd had binnengelaten.


    Toen mijn lichaam in de loop van de daaropvolgende jaren fysiek achteruit ging, ging ik ervan uit dat dit compleet niet gerelateerd was aan de gebeurtenis die ik zo hard had proberen te vergeten. Ik raakte mijn evenwichtsgevoel kwijt en elke vorm van verbondenheid met mijn lichaam. Ik was niet meer in staat om turnmanoeuvres uit te voeren die ik al lang geleden onder de knie had gekregen. Mijn trainers en medesporters wisten dat er iets mis was, maar als ze ernaar vroegen, kon ik het niet uitleggen. Ik verloor alle gevoel van een lichamelijk zelf. Ik begon blessures op te lopen tijdens het trainen, doordat ik niet meer precies wist waar de verschillende delen van mijn lichaam begonnen en ophielden. Ik weet nog dat ik mezelf bijeenraapte nadat ik een rampzalig korte rotatie had ingezet voor een arabier-flikflak-streksalto en door de sportzaal keek om te zien of er iets was dat mijn val kon verklaren. Was de mat onder me verschoven? Was ik gestruikeld over een verdwaalde enkelband van een andere turnster? Er dienden zich geen antwoorden aan.


    In de traumaliteratuur wordt dit beschreven als een verlies van ‘proprioceptie’: het vermogen van de hersenen om effectief de relatie tussen het lichaam en alles eromheen in te schatten. Met proprioceptie vertellen de hersenen aan het lichaam hoe het zich door de wereld moet bewegen, hoe het de kleinste bewegingen kan beheersen, hoeveel ruimte het in beslag neemt.

 © Uitgeverij HetMoet 2019-2021